Leszek Ceremużyński

Leszek Ceremużyński urodził się 22 maja 1932 roku w Lublinie. Maturę uzyskał w 1950 roku w Żyrardowie, a następnie w latach 1950-1955 studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. Po studiach pracował jako lekarz z nakazu pracy w Ministerstwie Zdrowia, a w latach 1957-1959 odbywał służbę wojskową w szpitalu w Żarach.

Był lekarzem rejonowym w Warszawie i jednocześnie wolontariuszem w IV Klinice Chorób Wewnętrznych AM pod kierunkiem Zdzisława Askanasa, gdzie w 1960 roku został asystentem. W 1965 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy napisanej pod opieką Askanasa. W 1970 roku otrzymał habilitację na podstawie monografii o katecholaminach w zawale serca i został p.o. zastępcą dyrektora ds. naukowych Instytutu Kardiologii AM w Warszawie.

W 1974 roku objął stanowisko ordynatora w Szpitalu Grochowskim w Warszawie, gdzie utworzył placówkę dydaktyczną Akademii Medycznej. W latach 1975-1983 był Specjalistą Miasta Stołecznego Warszawy do spraw Kardiologii. W 1984 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1993 roku profesora zwyczajnego nauk medycznych. Został kierownikiem II Kliniki Kardiologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Wypromował 18 doktorów i był opiekunem 3 habilitacji. Przez wiele lat organizował w Teatrze Polskim w Warszawie konferencje dydaktyczne 'Kardiologia światowa' z udziałem około 1000 uczestników. Był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności oraz członkiem wielu zagranicznych towarzystw kardiologicznych.

W Polskim Towarzystwie Kardiologicznym pełnił funkcje sekretarza (1970), wiceprezesa (1986) i prezesa (1990-1995). Był redaktorem naczelnym czasopisma 'Kardiologia Polska'. Należał do Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia oraz Komisji Patofizjologii PAN.

Zmarł 26 listopada 2009 roku w Skarżysku-Kamiennej w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym. Został pochowany na Cmentarzu w Pyrach w Warszawie. Pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.