Zygmunt Balicki
Biografia
Zygmunt Balicki urodził się 30 grudnia 1858 roku w Lublinie jako syn Seweryna i Karoliny z Gruszczyńskich. Miał starszego brata Tadeusza. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Lublinie, które ukończył w 1876 roku. Następnie studiował nauki społeczne na uniwersytetach w Petersburgu, Zurychu i Genewie, uzyskując stopień doktora praw.
Był działaczem politycznym, socjologiem i publicystą, jednym z pierwszych ideologów polskiego ruchu narodowego. W 1881 roku współtworzył Socjalistyczne Stowarzyszenie „Lud Polski”. W 1887 roku założył Związek Młodzieży Polskiej „Zet”. 3 stycznia 1891 roku ożenił się z Gabrielą Iwanowską. Wspólnie z Romanem Dmowskim założył w 1893 roku Ligę Narodową, a w 1897 roku Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne. W broszurze „Egoizm narodowy wobec etyki” przeprowadził rozróżnienie etyki idei i etyki ideałów, skłaniając się ku relatywizmowi moralnemu na rzecz celów narodowych.
Po wybuchu I wojny światowej opowiedział się po stronie Ententy. Popierał tworzenie legionów przy armii rosyjskiej. W odpowiedzi na deklarację wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza z 14 sierpnia 1914 roku podpisał telegram dziękczynny. Wraz z Wiktorem Jarońskim był pomysłodawcą utworzenia polskich jednostek wojskowych u boku armii rosyjskiej (Legion Puławski). Był członkiem Komitetu Organizacyjnego Legionów Polskich formowanych w 1915 roku. Zmarł 12 września 1916 roku w Piotrogrodzie.
Balicki uważał naród za najważniejszą wartość, z którą człowiek związany jest poprzez urodzenie. Odrzucał liberalizm, uznając go za kosmopolityczny. Był zwolennikiem demokratyzmu jako sposobu na aktywizację mas ludowych. Krytykował polskie tradycje powstańcze i zbyt łatwe uleganie wpływom zachodnim. W połowie lat 90. XIX wieku zerwał związki z socjalizmem, zarzucając mu dogmatyzm i zagraniczną proweniencję.