Jan Dąbrowski

Jan Dąbrowski urodził się 12 czerwca 1891 roku w Lublinie, w rodzinie Piotra i Feliksy z Winnickich. Ukończył Gimnazjum im. Staszica w Lublinie, a następnie studiował na Politechnice w Wiedniu i Politechnice Lwowskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W czasie studiów działał w Związku Strzeleckim w Wiedniu.

W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, służąc w 1 pułku ułanów. Ukończył szkołę oficerską w Ostrołęce. Po kryzysie przysięgowym został aresztowany. W czerwcu 1920 roku ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, otrzymując przydział do 7 pułku ułanów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.

Po wojnie, w stopniu porucznika, został zdemobilizowany. Od 1921 roku pracował w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie, początkowo jako inżynier warsztatowy, później jako dyrektor. W latach 1934-1937 pełnił funkcję dyrektora w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, a w latach 1937-1939 był dyrektorem Zakładów w Starachowicach. Działał w Związku Rezerwistów oraz Lidze Morskiej i Kolonialnej, gdzie był prezesem.

Podczas II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii, pracując w przemyśle lotniczym w Coventry oraz w Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie. Po wojnie wrócił do Polski i w latach 1946-1949 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, a następnie w Biurze Projektowania Zakładów Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie.

Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu w Rusinowie. Był żonaty z Emilią Kobylańską, z którą miał troje dzieci: Barbarę, Janinę i Krzysztofa.