Ignacy Baranowski

Ignacy Baranowski urodził się 26 lipca 1833 roku w Lublinie, w rodzinie adwokackiej. Ukończył gimnazjum w Lublinie, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie w Dorpacie, gdzie w 1858 roku uzyskał dyplom doktora medycyny. Był członkiem Konwentu Polonia. Po studiach odbył specjalizacje w Berlinie, Wiedniu i Paryżu.

Po powrocie do kraju przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował w Akademii Medyko-Chirurgicznej jako asystent Tytusa Chałubińskiego, z którym się zaprzyjaźnił i którego idee kontynuował. Od 1862 roku był adiunktem w Szkole Głównej Warszawskiej, a w 1869 roku docentem diagnostyki i terapii ogólnej. W 1871 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim.

Założone przez niego w 1870 roku prywatne seminarium dla nauczycielek oraz czasopismo „Ateneum” (od 1876 roku) świadczą o jego zaangażowaniu w rozwój oświaty i kultury. Był zwolennikiem nowoczesnego i naturalnego lecznictwa, m.in. stawiania baniek i stosowania pijawek.

Z powodu postawy patriotycznej i obrony polskości w 1882 roku otrzymał naganę od rektoratu, co skutkowało pominięciem go przy nadaniu tytułu profesora zwyczajnego. Na żądanie rosyjskiego kuratora Aleksandra Apuchtina został zmuszony do przejścia na emeryturę w 1885 roku.

W 1900 roku Uniwersytet Jagielloński nadał mu tytuł doktora honoris causa medycyny. Miał duży wkład w tworzenie i rozwój Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, ofiarowując trzy pokoje w swoim mieszkaniu na pierwszą siedzibę. W 1908 roku został honorowym członkiem TNW, a w 1912 roku wybito na jego cześć medal. Pośmiertnie przekazał TNW dużą kwotę pieniężną w testamencie.

Baranowski działał także w Zakopanem, przyczyniając się do utworzenia Muzeum Tatrzańskiego i sanatorium przeciwgruźliczego. Był aktywnym działaczem Czytelni Zakopiańskiej. W 1914 roku poparł deklarację wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza, podpisując telegram dziękczynny. Zmarł 24 lutego 1919 roku w Warszawie.