Józef Adamczyk

Józef Adamczyk urodził się 21 sierpnia 1897 roku w Lublinie, będącym wówczas stolicą guberni lubelskiej. Był synem Józefa i Katarzyny z Łysiów. W czasie I wojny światowej zaangażował się w działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Po odzyskaniu niepodległości, w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do szwadronu Grupy „Bug”. Brał udział w obronie Lwowa oraz w wojnie z bolszewikami. W latach 1921-1922 kształcił się w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, po czym otrzymał awans na podporucznika i został wcielony do 11 pułku ułanów w Ciechanowie, gdzie służył przez kolejne 16 lat.

W międzyczasie ukończył kurs w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu i stopniowo awansował - w 1924 roku na porucznika, a w 1937 na rotmistrza. W marcu 1939 roku pełnił służbę na stanowisku dowódcy szwadronu karabinów maszynowych.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach swojego macierzystego pułku jako oficer broni i przeciwgazowej. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans ten został ogłoszony 9 listopada 2007 roku podczas uroczystości „Katyń Pamiętamy - Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.