Zbigniew Baucz

Zbigniew Baucz urodził się 12 kwietnia 1914 roku w Lublinie. Ukończył Gimnazjum im. hetmana Jana Zamojskiego w Lublinie, a w 1937 roku uzyskał dyplom na Wydziale Prawa i Ekonomii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Po studiach osiadł w Warszawie, gdzie w latach 1933-1939 pracował jako referent w Ministerstwie Opieki Społecznej.

W czasie II wojny światowej od 1940 roku działał w podziemiu niepodległościowym. Należał do Wydziału Legalizacji I Oddziału Komendy Głównej ZWZ-AK oraz kierownictwa Walki Podziemnej w Okręgu "Magiel". Podczas powstania warszawskiego działał w Oddziale Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. Po upadku powstania opuścił Warszawę z ludnością cywilną, trafiając przez obóz przejściowy w kościele św. Wojciecha na Woli oraz Dulag 121 w Pruszkowie do Częstochowy.

Po wojnie, przed aresztowaniem przez Urząd Bezpieczeństwa w sierpniu 1945 roku, angażował się w odtwarzanie Oddziału Biura Informacji i Propagandy w Krakowie. W 1946 roku osiadł w Warszawie, gdzie podjął pracę w Centralnym Urzędzie Planowania, a w 1947 roku zdał egzamin adwokacki. Od 1948 do 2017 roku był członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie. Od 1990 roku działał w Światowym Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Zmarł 7 czerwca 2017 roku.