Jan Arnsztajn

Jan Arnsztajn, ps. "Jan Ćwiek", "Jerzmanowski", urodził się 5 czerwca 1897 roku w Lublinie. Był synem lekarza Marka i poetki Franciszki z Meyersonów. W latach szkolnych działał w harcerstwie i Organizacji Młodzieży Narodowej, a od jesieni 1914 roku w Polskiej Organizacji Wojskowej.

W 1915 roku ukończył Szkołę Lubelską i zdał egzamin dojrzałości. W lipcu tego roku przedostał się do Legionów Polskich, gdzie służył w 1. kompanii VI baonu 1 pułku piechoty I Brygady, a następnie w 7 pułku piechoty. Uczestniczył w kampanii wołyńskiej, podczas której zachorował na dyzenterię i po kilku tygodniach został zwolniony z Legionów.

Od 1 sierpnia do 4 października 1916 roku był komendantem miasta Lublin pod pseudonimem "Jerzmanowski", a w roku 1917 zastępcą komendanta Okręgu VIII POW. Pełnił też funkcję adiutanta Komendy Naczelnej w Warszawie, równocześnie studiując medycynę na Uniwersytecie Warszawskim.

Po odzyskaniu niepodległości, w listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, odznaczając się męstwem 3 sierpnia 1920 roku pod Ostrowią Mazowiecką, gdzie został ranny. Po zakończeniu służby dokończył studia medyczne i w 1923 roku otworzył w Lublinie prywatny gabinet lekarski.

W okresie międzywojennym był znanym działaczem sportowym i tenisistą, zdobywając tytuł mistrza Lublina w tej dyscyplinie. Angażował się również w życie społeczne jako prezes zarządu Związku Legionistów Polskich i Związku Peowiaków, a także działał w Związku Strzeleckim. Interesował się literaturą i był inicjatorem szopki politycznej w Lublinie.

Od 1932 roku chorował na gruźlicę. Zmarł 31 stycznia 1934 roku w Warszawie, w klinice prof. Orłowskiego, wśród przyjaciół. Został pochowany w mundurze oficera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.