Aleksander Ksawery Leopold Bieliński

Aleksander Bieliński urodził się 4 października 1818 roku w Lublinie. Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych - jego ojciec, Adam Bieliński, był pułkownikiem i uczestnikiem wojen napoleońskich. Po zdaniu matury w Gimnazjum Gubernialnym w Lublinie w 1837 roku wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako aplikant w Trybunale Mazowieckim.

W Warszawie zaangażował się w działalność konspiracyjną w tajnym Stowarzyszeniu Ludu Polskiego. Aresztowany w 1838 roku, został osadzony w Cytadeli Warszawskiej i w 1839 roku skazany na karę śmierci, którą złagodzono do zesłania na Syberię. Po dwóch latach pobytu na Kurhanie powrócił do Lublina, gdzie gospodarował w swoich majątkach w Mosznie i Jabłonnie.

Ponownie zaangażował się w działalność niepodległościową, tym razem w Związku Narodu Polskiego księdza Piotra Ściegiennego. W 1843 roku został aresztowany i w 1844 roku skazany na bezterminowe ciężkie roboty w kopalniach syberyjskich oraz konfiskatę majątku. Podczas pobytu w nerczyńskich zakładach górniczych zapadł na szkorbut. Zwolniony z katorgi w 1851 roku, pracował w Irkucku i Tobolsku, a dzięki manifestowi koronacyjnemu w 1857 roku uzyskał pozwolenie na powrót do kraju.

Po powrocie w 1859 roku osiadł w rodzinnym majątku w Turce, gdzie zniósł pańszczyznę. Ożenił się w 1861 roku z Marią Łucją Hynke-Piotrowską, z którą miał troje dzieci. Przez wiele lat pozostawał pod dozorem policyjnym, ale aktywnie uczestniczył w życiu ziemiańskim. Przez kilka lat pełnił funkcję prezesa Lubelskiej Dyrekcji Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, a w latach 1861-1863 zbierał i ofiarowywał środki na cele narodowe. Zmarł 28 grudnia 1877 roku w Turce.