Michał Marian Biernacki
Biografia
Michał Marian Biernacki urodził się 24 września 1855 roku w Lublinie, w rodzinie Zenona, urzędnika magistrackiego, i Marii ze Skomorowskich. Wykształcenie ogólne zdobył w gimnazjum lubelskim, a muzyczne u Antoniego Müllera (wiolonczela), Jana Müllera i Konrada Staczyńskiego (fortepian). W latach 1874-1877 studiował w Instytucie Muzycznym Warszawskim pod kierunkiem Gustawa Roguskiego (harmonia i kontrapunkt), Władysława Żeleńskiego (kompozycja) i Józefa Goebelta (wiolonczela).
Po ukończeniu studiów grał przez dwa lata jako wiolonczelista w orkiestrze Teatru Wielkiego w Warszawie. W 1880 roku wyjechał do Stanisławowa, gdzie przez 17 lat był kierownikiem artystycznym Towarzystwa Muzycznego im. Stanisława Moniuszki. Zreformował tamtejszą szkołę muzyczną i prowadził dział muzyczny oraz chór, dla którego pisał oryginalne utwory. W kwietniu 1885 roku wykonano po raz pierwszy w Stanisławowie jego kantatę „Swaty” na orkiestrę, chór i śpiew solowy.
W 1897 roku osiedlił się w Warszawie, gdzie objął klasę teorii muzyki w konserwatorium, a jednocześnie zaczął pisać stałe recenzje muzyczne do „Echa Muzycznego i Teatralnego”. W latach 1897-1906 prowadził chóry Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego im. Moniuszki, ucząc teorii, harmonii i fortepianu. W 1901 roku ukazał się jego podręcznik „Zasady muzyki”, który doczekał się ośmiu wydań i przekładu na język rosyjski. W latach 1911-1914 dyrygował chórem Towarzystwa Miłośników Śpiewu Chóralnego przy kościele ewangelicko-augsburskim pw. Świętej Trójcy.
Bogata twórczość kompozytorska Biernackiego była nagradzana w kraju i za granicą. Do ważniejszych kompozycji należą poemat symfoniczny „Alea iacta est”, Tarantela na orkiestrę, dwie suity skrzypcowe, utwory chóralne (m.in. Kantata Kościuszkowska, msze), pieśni solowe, opracowania pieśni ludowych oraz utwory fortepianowe i wiolonczelowe. Zmarł 18 maja 1936 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.