Leon Piotr Berbecki

Leon Piotr Berbecki urodził się 28 lipca 1874 roku w folwarku Kalinowszczyzna. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach patriotycznych - jego ojciec walczył w powstaniu styczniowym, a dziadek w listopadowym. Miał czworo rodzeństwa. Kształcił się w Szkole Ludowej w Grzybowicy i progimnazjum w Hrubieszowie.

W 1891 roku zaciągnął się do armii rosyjskiej, gdzie służył w 44 Kamczackim Pułku Piechoty. Ukończył Szkołę Junkrów w Czugujewie, a następnie pełnił funkcje oficerskie, m.in. kwatermistrza pułku. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, gdzie był pięciokrotnie ranny. Po wojnie studiował w Charkowskim Instytucie Technologicznym, uzyskując tytuł inżyniera-technologa. Pracował w przemyśle, jednocześnie działając w organizacjach niepodległościowych.

Podczas I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie dowodził batalionem i pułkiem. Po kryzysie przysięgowym pełnił funkcje sztabowe w Polskiej Sile Zbrojnej. W odrodzonym Wojsku Polskim dowodził brygadami i dywizjami, walczył w obronie Lwowa i w wojnie z bolszewikami. W latach 20. i 30. zajmował wysokie stanowiska wojskowe, m.in. dowódcy Okręgu Korpusu w Grodnie i Toruniu oraz inspektora armii. Awansował do stopnia generała broni. W 1939 roku nie otrzymał przydziału mobilizacyjnego, przedostał się do Rumunii, gdzie był internowany, następnie trafił do niewoli niemieckiej.

Po wojnie wrócił do Polski i pracował w szkołach technicznych na Śląsku. Był inwigilowany przez UB. Zmarł w Gliwicach w 1963 roku i został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Jest patronem jednostek wojskowych, m.in. 3 Batalionu Dowodzenia w Lublinie.