Tadeusz Błażejewicz

Tadeusz Błażejewicz urodził się 3 lutego 1880 roku w Lublinie, w rodzinie Zygmunta i Bronisławy z domu Millesi. Ukończył gimnazjum realne w Warszawie w 1899 roku, a następnie wydział prawa uniwersytetu w Dorpacie w 1906 roku. Krótko studiował też architekturę na Politechnice Warszawskiej.

Od 1906 roku należał do Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Warszawie. W 1908 roku spędził trzy miesiące w rosyjskim więzieniu za działalność w tajnych organizacjach młodzieży szkolnej i studenckiej. W latach 1908-1914 był redaktorem miesięcznika "Prąd" i wydawcą "Biblioteki Prądu". Podczas I wojny światowej, w latach 1915-1918, uczył i kierował gimnazjum męskim w Mińsku, pełniąc funkcje komendanta Chorągwi Harcerstwa Ziemi Mińskiej i wiceprezesa Polskiej Macierzy Szkolnej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został dyrektorem Polskiej Macierzy Szkolnej w Warszawie, a w 1920 roku pracował jako radca w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był organizatorem Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej "Odrodzenie", a od 1926 roku jego prezesem. Od 1922 roku działał w zarządzie Zjednoczenia Stowarzyszeń Robotników Chrześcijańskich RP, a od 1934 roku w jego Komitecie Wykonawczym.

W latach 1922-1935 pełnił mandat posła na Sejm RP I i II kadencji, reprezentując okręgi warszawskie i białostocki. Był członkiem klubu Chrześcijańskiej Demokracji, a w 1922 roku sekretarzem Komisji Konstytucyjnej. W 1938 roku zasiadł w Radzie Miejskiej m.st. Warszawy.

Po II wojnie światowej pracował jako dyrektor administracyjny konserwatoriów warszawskiego i łódzkiego, a następnie jako kierownik biblioteki PWSM w Łodzi. Zmarł 17 grudnia 1966 roku w Łodzi i spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.