Jadwiga Beck

Jadwiga Beck z d. Salkowska urodziła się 13 października 1896 roku w Lublinie jako jedyne dziecko Jadwigi Sławęckiej i Wacława Salkowskiego, renomowanego prawnika reprezentującego wiele cukrowni, Bank Cukrownictwa i liczne grono lubelskiego ziemiaństwa. Ukończyła prywatne gimnazjum i liceum Anieli Wereckiej w Warszawie. Działała w harcerstwie, znała trzy języki obce: francuski, włoski i niemiecki. Podczas I wojny światowej mieszkała w Lublinie i prowadziła gospodę żołnierską.

Jej pierwszym mężem był Stanisław Burhardt-Bukacki, wówczas kapitan, który później awansował na podpułkownika i objął dowództwo 8 Dywizji Piechoty w Modlinie. Ślub odbył się 23 stycznia 1919 roku w katedrze w Lublinie. W 1920 roku urodziła się ich córka Joanna, zwana Bubą. Małżeństwo po kilku latach rozpadło się. Od 1927 roku jej mężem został Józef Beck, wówczas podpułkownik, który dla niej porzucił żonę i syna. Ponieważ prawo II Rzeczypospolitej nie przewidywało rozwodów, a małżeństwo możliwe było tylko w ramach Kościoła, Jadwiga i Józef dokonali konwersji z katolicyzmu na protestantyzm, aby móc się pobrać.

Jako żona wieloletniego szefa Ministerstwa Spraw Zagranicznych uczestniczyła w najważniejszych spotkaniach i imprezach dyplomatycznych, m.in. w 1934 w Moskwie, w 1935 w Berlinie (gdzie poznała Hitlera), a w 1938 w Rzymie. Była bohaterką wielu anegdot i gaf, które opisała w swojej autobiografii. W 1930 roku była sekretarką Rodziny Wojskowej. Organizowała wystawy przekładów literatury polskiej na języki obce, za co otrzymała Srebrny Wawrzyn Akademicki. Pułkownik Roman Knoll nazwał ją „powiatową Kleopatrą”.

18 września 1939 roku Beck wraz z żoną i pasierbicą opuścił Polskę pociągiem z Czerniowiec, którym jechali też prezydent RP Ignacy Mościcki, marszałek Edward Rydz-Śmigły oraz niektórzy ministrowie. Józef Beck został internowany w Rumunii. Jadwiga bezskutecznie próbowała wykorzystać swoje kontakty, aby polepszyć jego położenie. Latem 1942 roku zachorował na gruźlicę; Jadwiga opiekowała się nim, ale zmarł 5 czerwca 1944 roku.

Po śmierci męża przeniosła się z córką do Turcji, stamtąd do Egiptu. W Kairze pracowała w Polskim Czerwonym Krzyżu. Następnie zamieszkała w Rzymie z córką i Bohdanem Tymienieckim, potem w Brukseli i Londynie. Wyjechała do Konga Belgijskiego, gdzie została kierowniczką dużego magazynu. Z powodu choroby serca wróciła do Londynu, gdzie początkowo pracowała jako sprzątaczka w małym hoteliku. Z powodu astmy przeprowadziła się do córki.

Wraz z Władysławem Pobóg-Malinowskim i Janem Weinsteinem opracowała pamiętniki Józefa Becka, które później wydała. Pisywała do „Wiadomości Literackich”. Swoje wspomnienia zebrała w książce „Kiedy byłam ekscelencją”. Podczas nabożeństwa żałobnego w kościele o.o. Benedyktynów na Ealingu trumna Jadwigi Beck była nakryta sztandarem Polski.